การรู้จักพระผู้เป็นเจ้าจากอัล-กุรอาน



ธรรมชาติของทารกเมื่อมือทั้งสองแกว่งไกวอยู่ที่เต้านมของมารดามันเป็นการเตือนผู้ที่เป็นมารดาว่า เขาต้องการกินนมหรือหิวแล้ว หรือเมื่อมือทั้งสองได้หยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมาก็จะนำเข้าปาก ถ้าเป็นของกินที่กินได้เขาก็จะกินมัน แต่ถ้ามันไม่ใช่ของกินของเขาก็จะขว้างมันทิ้ง

ทำนองเดียวกัน มนุษย์เมื่อเขาทำการศึกษาหรือค้นคว้า ซึ่งสิ่งที่เขาต้องการคือความจริงของเรื่องนั้น และเมื่อเขาพบว่าเขาหลงผิดไปหรือได้กระทำในสิ่งผิดพลาดขึ้น เขาก็จะแสดงความสำนึกผิดออกมาและรู้สึกเวทนาตัวเองที่หลงไปทำสิ่งผิดๆอยู่ตั้งนมนาน ในที่สุด แล้วเขาก็จะออกห่างจากความผิดพลาดเหล่านั้นเพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึกของตนไปสู่ความจริง หรือทำการขวนขวายให้มากขึ้นเพื่อไปสู่ความจริงนั้น

จากจุดนี้เองเป็นที่ชัดเจนว่า แท้จริงแล้วมนุษย์คือผู้ค้นหา สัจธรรมความจริงอยู่ตลอดเวลา ซึ่งสิ่งนี้เขาไม่ได้ลอกเลียนแบบมาจากใคร แต่ทว่ามันคือธรรมชาติดั้งเดิมของมนุษย์เอง

ในบางครั้งก็จะเห็นว่า มนุษย์นั้นเมื่อพบกับปัญหาบางอย่างก็จะรู้สึกท้อทอยและไม่ยอมเข้าหาความจริง จากวิธีการนี้เองที่ทำให้มนุษย์ต้องเดินทางผิดไป หรืออาจเป็นเพราะความจริงนั้นไม่เป็นที่ชัดเจนสำหรับเขา เพราะถ้ามันชัดเจนเขาก็คงไม่เลือกทำความผิด

ในบางครั้งก็จะพบว่า มนุษย์นั้นชอบทำตามใจตัวเอง ถือตนเป็นใหญ่เสมอซึ่งถือว่าเป็นโรคจิตประสาทหนึ่ง คนพวกนี้มักเห็นกรงจักรเป็นดอกบัว หรือเห็นความจริงเป็นความขมขื่น ทั้งที่รู้ว่านั่นคือความจริง แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมปฏิบัติตาม พวกเขาพร้อมสารภาพว่าไม่ขอยอมจำนนต่อความจริง

อัล-กุรอานได้พยายามเชิญชวนมนุษย์ไปสู่ความจริง ทั้งด้วยวิธรการที่อ่อนนุ่มในเชิงของการของร้องและในบางครั้งก็ใช้การขู่บังคับ และ อัล-กุรอานยังใช้คำอธิบายที่หลากหลายต่อมนุษย์เพื่อให้เขาใช้ความคิดพิจารณาและยึดมั่นอยู่กับสัจธรรมความจริง อัล-กุรอานกล่าวว่า

فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلاَّ الضَّلاَلُ

หลังจากความจริงแล้วไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจาหลงทาง” (ยูนุส : ๓๒)

وَالْعَصْرِ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ

ขอสาบานต่อกาลเวลา แท้จริง อยู่ในความขาดทุน ยกเว้นบรรดาผู้ศรัทธาและประพฤติแต่ความดีงาม พวกเขาตักเตือนกันในสัจธรรมและในขันติธรรม” (อัล-อัศริ: ๑-๓)



1 2 3 4 5 6 7 8 next